بلاگ
استانداردهایِ دیوانه‌وارِ سخت‌ترینِ برنامهٔ P.E تاریخ: چطور سربازانِ آمریکایی در جنگِ جهانی اول تا مرگِ دویدند
بِرت و کیت مَک‌کِی
۱۷ اوت ۲۰۲۶
جنگِ جهانی اول، آزمایشگاهِ بی‌رحمی بود. اما در میانِ همهٔ وحشیگری، یک واحدِ ارتشِ آمریکا وجود داشت که نه تنها در میدانِ نبرد، بلکه در شرایطِ فیزیکی هم از بقیه جلوتر بود.
The Hellfighters، یعنی یگانِ ۳۶۹امِ پیاده‌نظامِ سیاه‌پوستِ آمریکایی، در فرانسه با آلمانی‌ها جنگیدند و لقبشان را در میدانِ نبرد کسب کردند. اما داستانِ فیتنسِ آنها قبل از رسیدن به فرانسه شروع شد: تمرین‌هایی که در Camp Grant در ایلینوی انجام می‌دادند، استانداردهایی بودند که تقریباٌ غیرممکن به نظر می‌رسید.
Camp Grant: کارخانهٔ سربازان
Camp Grant در سال ۱۹۱۷ در ایلینوی ساخته شد و یکی از بزرگ‌ترین Campهایِ آموزشیِ ارتشِ آمریکا در جنگِ جهانی اول بود. ۳۶۹امِ پیاده‌نظام، که عمدتاٌ از سربازانِ سیاه‌پوستِ جنوبی تشکیل شده بود، به آنجا فرستاده شد.
سرگرد هاری استوکز، فرماندهٔ واحد، معتقد بود که سربازانِ سیاه‌پوست، با وجودِ تبعیضی که در آمریکا با آن روبرو بودند، از نظرِ فیزیکی حداقل به اندازهٔ هر کسی هستند. او برنامه‌ای طراحی کرد که سربازان را تا مرزهایِ امکان فیزیکی هل می‌داد.
برنامهٔ آموزشی: استانداردهایی که دیوانه به نظر می‌رسید
برنامهٔ P.E Camp Grant شاملِ موارد زیر بود:
دویدنِ ۴ مایلی در ۳۵ دقیقه
این معادلِ ۸:۴۵ per mile است – سریع‌تر از اکثرِ دوندگانِ业余ی امروز. در زمستان، با لباسِ کاملِ نظامی، در برف و گل.
شنا کردنِ ۱۰۰ یارد در ۲ دقیقه
بدونِ شناِ حرفه‌ای. فقط شنا کردنِ سریعِ از یک سرِ استخر به سرِ دیگر.
بالارفتن از طنابِ ۲۵ فوتی در ۱۸ ثانیه
با دست و پا. بدونِ استفاده از زانو. این حرکت، قدرتِ عضلانیِ فوق‌العاده‌ای نیاز داشت.
پرسِ سینهٔ نیمِ وزنِ بدن
یعنی یک سربازِ ۱۵۰ پوندی باید ۷۵ پوند را بالا ببرد. در آن زمان، دستگاهِ پرسِ سینه وجود نداشت. از وزن‌هایِ سنگینِ نظامی استفاده می‌کردند.
بارفیکسِ ۲۵ تایی
بدونِ kipping. pure strength. هر تکرار باید کامل باشد.
پیاده‌رویِ ۲۰ مایلی در ۵ ساعت
با لباسِ کاملِ نظامی شاملِ کلاه، لباس، کفش و سلاح. این کار، استقامتِ واقعی را می‌سنجد.
چرا این استانداردها؟
استوکز می‌دانست که جنگِ حفره‌ای، جنگی بود که در آن، سرباز باید بتواند کیلومترها در گل و خون راه برود، سربازانِ هم‌گروه را از زیرِ تیربار بلند کند، و در همان حال، با تفنگِ سنگینِ M1903 شلیک کند.
او همچنین می‌دانست که بسیاری از فرمانده‌هایِ سفیدپوست، سربازانِ سیاه‌پوست را «ضعیف» می‌دانستند. برنامهٔ آموزشیِ سخت، نه تنها برای آماده‌سازی برای جنگ، بلکه برای اثباتِ تواناییِ فیزیکیِ سربازانِ سیاه‌پوست بود.
نتیجه: Hellfighters در میدانِ نبرد
وقتی ۳۶۹ام به فرانسه رسیدند، استانداردهایِ آموزشی‌شان در میدانِ نبرد ظاهر شد. در حالی که واحدهایِ دیگر در حفره‌ها خسته می‌شدند، Hellfighters می‌توانستند ۲۰ مایل را در روزهایِ پشت سر هم راه بروند. در حملاتِ نزدیک، قدرتِ عضلانی‌شان در بلند کردنِ هم‌گروه‌هایِ زخمی، جانِ بسیاری را نجات داد.
در نهایت، ۱۷۱ نفر از اعضایِ ۳۶۹ام با Medal of Honor برای شجاعت در جنگِ جهانی اول Decorate شدند. این واح، نه تنها در جنگ، بلکه در فیتنس هم از بقیه جلوتر بود.
این نوشته برگردان و بازنویسیِ آزادی است از مقاله‌ای در وب‌سایت The Art of Manliness و صرفاُ برای استفادهٔ فارسی‌زبانان اقتباس شده است. حق محتوای اصلی متعلق به نویسندگان آن است.
منبع اصلی: