قانونِ ۹۰/۱۰ را برای انتخابِ جایی که در آن زندگی می‌کنی به کار بگیر

هر وقت بخواهی از یک محله به محلهٔ دیگر، یا از یک شهر به شهر دیگر منتقل شوی، همواره سؤالاتِ زیادی هست که باید قبل از تصمیم‌گیری از آن‌ها جواب بگیری.

برای اینکه بفهمی اولویت با کدام عوامل است، یک ابزارِ ساده و کاربردی وجود دارد که ما به آن «قانونِ ۹۰/۱۰» می‌گوییم.

طبق این قانون، جایی که در آن زندگی می‌کنی باید بر اساس عواملی تعیین شود که ۹۰ درصدِ عمرت را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند.

(عددِ ۹۰ و ۱۰ در اینجا دقیق نیستند؛ این اعداد فقط نشان می‌دهند که «بیشترِ عمرت» و «کمترِ عمرت» را چطور مدیریت کنی).

شاید این قاعده خیلی بدیهی به نظر برسد، اما در عمل خیلی‌ها هنگام نقل‌مکان، عواملی را ملاک قرار می‌دهند که در ذهنشان برجسته و جذاب‌اند، اما در واقعیت تأثیرِ ناچیزی بر رضایتِ کلی‌شان خواهند داشت. در این حالت، عواملی که بیشترین نقش را در زندگی‌شان دارند نادیده می‌گیرند و در نهایت از تصمیمشان راضی نیستند.

بگذارید با چند مثال موضوع را روشن‌تر کنم.

مثالِ اول: خانواده‌ای می‌خواهد به حومهٔ شهر نقل‌مکان کند تا خانهٔ بزرگ‌تری با یک اتاق مهمان داشته باشد. در این صورت، پدرِ خانواده باید نصفِ مسیرِ قبل را برای رفتن و آمدن به سرکار طی کند. در حالی که اتاق مهمان احتمالاً سالی چند بار استفاده می‌شود، این رفت‌وآمد طولانی هر روز و دو بارِ روز او را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. سودِ اتاقِ مهمان احتمالاً خوشبختی او و خانواده‌اش را زیاد نمی‌کند، اما استرسِ ترافیک و تلف‌شدنِ وقتِ زیاد، احتمالاً از آن می‌کاهد.

مثالِ دوم: مردی شغلِ پرفشاری را می‌پذیرد که از آن لذّت نمی‌برد تا نزدیک خانواده‌اش باشد. در حالی که ماهی یک‌بار آن‌ها را می‌بیند، هر روز زیرِ فشارِ کاری که دوستش ندارد له می‌شود.

مثالِ سوم: زوجی می‌خواهند از یک شهرِ وسطِ آمریکا به شهری در نزدیکی کوه‌های راکی نقل‌مکان کنند. وقتی آنجا ساکن می‌شوند، متوجه می‌شوند که اگرچه کوه‌ها فقط نیم‌ساعت با آن‌ها فاصله دارند، اما عملاً بیشتر از قبل به آن‌ها سر نمی‌زنند. در همین حین، هزینهٔ زندگی به شدت بالا رفته و این موضوع تقریباً همه‌چیز را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد: خانه‌شان کوچک‌تر شده، پس‌اندازشان کم‌تر شده و بودجهٔ سفرشان به صفر رسیده و استرسِ مالی‌شان بیشتر شده.

وقتی به نقل‌مکان فکر می‌کنی، عواملِ «جذاب» — مثلِ مرکزِ شیکِ شهر، دسترسی به ساحل، یا حیاطِ بزرگ — در ذهنت خیلی برجسته می‌شوند و تصور می‌کنی که چطور زندگی‌ات را تغییر می‌دهند.

اما در واقعیت، حداقل اگر خانوادهٔ جوانی داری، ۹۰ درصدِ عمرت، فارغ از اینکه کجا زندگی می‌کنی، از این قرار است: رفت‌وآمد به سرکار، خودِ سرکار، و بازگشت به خانه؛ کارهایِ مربوط به مدرسهٔ بچه‌ها؛ وقت‌گذرانی در خانه؛ و کارهایِ روزمره. کیفیت و حقوقِ شغلت، کیفیتِ مدارسِ بچه‌هایت، کیفیتِ خانه‌ات، و سهولتِ انجامِ کارهایِ روزمره، بیشترین تأثیر را بر رضایتِ زندگی‌ات دارند. اولویت‌دادن به این عوامل نه‌تنها احتمالاً شِک روزانه‌ات را بالا می‌برد، بلکه زمان، ظرفیتِ ذهنی و امکاناتِ مالی لازم را برای خاص‌تر کردنِ آن ۱۰ درصدِ باقی‌ماندهٔ زندگی — یعنی شام‌هایی که بیرون می‌خوری، مهمانی‌هایی که می‌دهی، و سفرهایی که می‌روی — فراهم می‌کند.

البته در همه‌چیز سلیقه دخیل است. شاید تو از رفت‌وآمد طولانی لذّت می‌بری. شاید دیدنِ منظمِ خانواده‌ات جبران‌کنندهٔ نبودِ رضایتِ شغلی باشد. شاید این‌که نزدیک‌تر به کوه‌ها باشی واقعاً باعث شود بیشتر به آن‌ها سر بزنی.

عواملی که بخشِ ۹۰ درصدِ قانونِ ۹۰/۱۰ را می‌سازند، معمولاً با تعدادِ ساعت‌ها و حوزه‌هایی که تحت‌تأثیر قرار می‌دهند ارتباط دارند. اما ممکن است عاملی با در نظرگرفتنِ صرفِ زمان، کوچک به نظر برسد و در عین حال تأثیرِ بزرگی بر خوشبختیت بگذارد. مثلاً شاید با نقل‌مکانِ نزدیک‌تر به کوه‌ها، فقط چند بارِ بیشتر از قبل به آن‌ها سر بزنی، اما این‌که آن‌قدرها کوه‌ها را دوست داری، آن چند بارِ اضافه تأثیرِ زیادی بر شادی‌ات بگذارد.

در انتخابِ جایی که در آن زندگی می‌کنی، نکتهٔ کلیدی این است که بفهمی کدام عوامل بیشترین تأثیر را بر رضایتِ تو دارند، و بپذیری که شاید آن عوامل، همان‌هایی نباشند که اول به ذهن‌ات می‌رسند.

این نوشته برگردان و بازنویسیِ آزادی است از مقاله‌ای در وب‌سایت The Art of Manliness و صرفاُ برای استفادهٔ فارسی‌زبانان اقتباس شده است. حق محتوای اصلی متعلق به نویسندگان آن است.

منبع اصلی:

• Use the 90/10 Rule to Decide Where to Live