بلاگ
کمدِ حداقل: سه جفتِ کفش که هر مردی بهشان نیاز دارد
بریت و کیت مککی • ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۶
بعضی آدمها با جیبهایِ پر ممکن است نه جفتِ کفشِ مجلسی ترجیح دهند، ولی آدمهایِ عملی دنبال راهِ سادهتر و منظمتری هستند. برای حفظِ تنوع و ظرافت بدون شلوغیِ کمد، سه جفت کفش برای استفادهٔ روزمره کافی است.
جفت اول: کتانیِ پارچهای
زندگیِ مدرن به سمتِ راحتی رفته و ما به کفشی نیاز داریم که برای کارهایِ روزمره مثل خرید یا دورهمیهایِ دوستانه قابل اعتماد باشد. به جایِ کتانیهایِ ورزشی، سبکهایِ کلاسیکِ پارچهای مثل کانورز یا سیویز را انتخاب کن. طراحیِ بیزمان و رنگهایِ سادهشان حسِ مرتب و در عین حالِ غیررسمی میدهد. این کفشها از بهار تا پاییز عالی هستند. در ماههایِ گرم، مدلهایِ بدونجوراب با شلوارک جفت میشوند. وقتی هوا سردتر شد، به سراغِ چکمههایِ چرمی برو.
جفت دوم: چکمههایِ چرمیِ قهوهای
چکمههایِ چرمیِ قهوهای از همه انعطافپذیرترند. در ماههایِ سردتر میتوان آنها را با جین، پلیور یا حتی کتاسپرت و شلوارِ پارچهای پوشید. کمی برای گرمایِ شدیدِ تابستانِ سنگیناند، اما باز هم با استایلهایِ غیررسمی جور درمیآیند. تقریبا هر موقعیتی را پوشش میدهند، به جز مجالسِ رسمیای که کت و شلوارِ یکدست میخواهند.
برندهای پیشنهادی شامل وولووِین و چپیوا میشوند. ثردِی بووتس هم جایگزینِ مناسبی برای بودجههایِ محدودتر است. در مناطق مختلف، مدلهایِ متفاوتی مثل چکمههایِ کوآپی یا چکاهایِ سبکِ جیر هم خوب کار میکنند.
جفت سوم: کفشهایِ مجلسیِ چرمیِ سیاه
آخرین جفت باید پاسخگویِ نیازهایِ رسمی باشد و با کتوشلوار جور درآید، برای مجالسی مثل عزا تا مهمانیهایِ مشکی. متخصصان طراحیِ خاصی را توصیه میکنند: «سگکِ سیاه با پنجهٔ جداگانه، بندبندی بالمورال و کفیِ چرمیِ نیمسانتیمتری.» عملا یعنی اکسفوردِ بندبستهٔ سیاه.
برندِ آلوین ادموندز گزینهٔ عالی است. فروشگاههایِ بزرگ هم مدلهایِ ارزانی دارند. این کفشها با کتوشلوارهایِ ذغالی و حتی کتوشلوارِ شب جفت میشوند و مجموعهٔ تو را کامل میکنند.
جمعبندی
کاهشِ کفشهات به سه جفت، هم جایِ کمدت را خالی میکند و هم هزینه را. ممکن است بعضی ظرافتهایِ استایلی مثل کفشِ قایقسواری یا بروگ از قلم بیفتند، ولی این معامله به نفعِ عملیاتی و ظرافت است.
منبع:
این نوشته برگردان و بازنویسیِ آزادی است از مقالهای در وبسایت The Art of Manliness و صرفا برای استفادهٔ فارسیزبانان اقتباس شده است. حق محتوای اصلی متعلق به نویسندگان آن است.