بلاگ
راهنمایِ میدانیِ برایِ فضولاتِ حیوانات
جرمی آندربِرگ
تشخیصِ فضولاتِ حیوانی، یکی از آن مهارتهایِ بیرونی است که تا وقتی که امتحانش نکنی، ساده بهنظر میرسد. رویِ مسیر یا در حیاطت کومهای میبینی و فکر میکنی «آهای، میتوانم این معما را حل کنم!» اما بعد متوجه میشوی که چندین حیوان، فضولاتِ تقریباََ یکسانی به جا میگذارند. این راهنمایِ مصورِ دربارهٔ شایعترین و قابلتوجهترین فضولاتِ یافتشده در آمریکا، یک نقطهٔ شروعِ محکم به تو میدهد و کمک میکند دایره را تنگتر کنی، نه این که حکمِ قطعی صادر کنی.
انواعِ بسیاری از فضولات، بیشتر توسطِ اندازه تفاوت دارند. فضولاتِ گوزنِ بزرگسال، گوزنِ ماده و حتی خرگوش، در نگاهِ اول میتوانند شگفتانگیز شبیه هم باشند؛ مقیاس، اغلب بزرگترین سرنخ است. برخی دیگر بههم میریزند چون حیواناتِ خویشاوند، فضولاتِ تقریباََ یکسان تولید میکنند. فضولاتِ روباه و گرگوزیگوت، برای مثال، اغلب در ظاهرِ کلی با هم همپوشانی دارند و تمایزشان اغلب به زمینه بستگی دارد: آنجا که پیدایش کردی و چه چیزهایِ دیگری در اطراف میبینی. در آن موارد، تشخیص، اغلب یک حدسِ آگاهانه است نه یک قطعیت — و راستش را بخواهی، تنگکردنِ دایره به چند احتمال، اغلب کافی است!
پیچیدهتر این که فضولات، بسیارِ متغیر هستند بستگی بهِ رژیمِ غذاییِ حیوان، سطحِ هیدراتاسیون و سلامتِ کلی. یک وعدهٔ پُر از توتفرنگی، یک برخورد با کیسهٔ آشغالِ خوشمزه، یا یک دورهٔ بیماری، میتواند بافت، رنگ و انسجام را بهطورِ رادیکال تغییر دهد. بعلاوه، همان حیوان ممکن است در زمانهایِ مختلفِ سال، کارتهایِ کاملاً متفاوتی به جا بگذارد.
پس این راهنما را فقط یک ابزار در میانِ بسیاری از ابزارها در نظر بگیر. آنچه اینجا میبینی را با ردپاها، زیستگاه، موقعیت و عقلِ سلیم ترکیب کن. تشخیصِ فضولات، بخشی مشاهدات است، بخشی تجربه و بخشی حدسوپرتِ آگاهانه.
تصویرسازی شده توسط تَد اسملیکپایک
این نوشته برگردان و بازنویسیِ آزادی است از مقالهای در وبسایت The Art of Manliness و صرفاََ برای استفادهٔ فارسیزبانان اقتباس شده است. حق محتوای اصلی متعلق به نویسندگان آن است.
منبع اصلی: